Á sýningunni Í nærmynd/Close-up, bandarísk samtímalist eru verk 11 heimsþekktra bandarískra listamanna sem markað hafa djúp spor í alþjóðlegt listalíf undanfarna þrjá áratugi. Listamennirnir Andy Warhol, Duane Hanson, Jeff Koons, Cindy Sherman, Sherrie Levine, Felix Gonzalez-Torres, Bruce Nauman, Robert Gober, Louise Lawler, Richard Prince og Charles Ray fjalla um mikilvægar spurningar sem varða tengslin milli listarinnar og veruleikans og mætti lýsa sem fagurfræði hversdagsins. Verkin ýmist vísa til, umbreyta eða sviðsetja upp á nýtt þann veruleika sem birtist í hlutum og táknum samfélagsins eða í listasögunni.
Sýningin beinir athyglinni sérstaklega að þeirri hlutbundnu og raunsönnu list sem hefur þróast í Bandaríkjunum á síðastliðnum 30 árum. Þessi list er hluti af póstmódernísku samhengi og einkennist af yfirtöku (appropriation) og endurnýtingu á þekktum hugmyndum, fyrirmyndum og hlutum, menningarlegum og félagslegum siðvenjum. En hún endurspeglar einnig hversdagsgoðsagnir samtímans á aðgengilegan og athyglisverðan hátt, oft með kröftugri samfélagsádeilu undir niðri.

Listaverkin á þessari sýningu vekja óneitanlega vangaveltur um afleiðslu hins hlutlæga raunveruleika, endurnotkun og endurnýtingu. Auk þess að miðla vangaveltum um framsetningu sem byggist á yfirtöku og eftirlíkingu sem oftar en ekki beinir háðsku, óskammfeilnu og gagnrýnu auga að listrænum venjum og goðsögnum hversdagslífsins. Listamenn, sem nota eftirlíkingu, endurnýta listrænar stefnur og þekktar listrænar og menningarlegar venjur. Á þessari sýningu eru það fyrst og fremst konur sem nota eftirlíkinguna til listrænnar tjáningar. Sherrie Levine gerir til dæmis gjarnan eftirmyndir af verkum frægra karlkyns listamanna, en með endurtekningunni reynir hún að má út þá áru sem er einkennandi fyrir hið einstæða listaverk. Í list sinni smeygir hún sér inn í veldi karla og sáir efasemdum um það sem listasagan stendur fyrir. Cindy Sherman fæst einnig við það karlaveldi sem gegnsýrir listasöguna með því að bregða sjálfri sér í líki staðalímynda, sem við þekkjum úr kvikmyndum, ljósmyndum, auglýsingum og bókmenntum. Í þessum verkum afhjúpar hún það gangvirki sem leynist að baki þeim lágkúrulegu myndum sem sjá má í tímaritum (einkum fyrir karlmenn) þar sem konur eru hlutgerðar.

Yfirtökulistin, sem oft er skilgreind sem nokkurs konar ný hugmyndalist, endurnýtir gjarnan fjöldaframleiddan neysluvarning og myndir. Þó að þessi hluttengda list tengist hlutgervingum Duchamps eða readymades snýst hún ekki fyrst og fremst um skilgreiningu á list – hvað sé list – (það er nú þegar viðurkennt að listamaðurinn getur gert hversdagshluti að listaverki). Þess í stað er viðfangsefnið táknræn vídd, sem er tengd vel þekktum hlutum og myndum, sem áhorfandinn (sem yfirleitt er gagnkunnugur slíku myndefni) getur nýtt til að spegla eigin vangaveltur og hugarflug. Hér eru það hlutirnir og myndirnar, sem með undirliggjandi merkingu og hugrenningatengslum vekja frásagnir sem oftast staðfesta og afhjúpa tvíræða afstöðu okkar til raunveruleikans. Richard Prince er dæmi um yfirtökulistamann, en hann hefur meðal annars endurgert þekkta Malboro-auglýsingu. Í stað þess að beina athyglinni að sígarettuauglýsingunni, upphefur hann frásögn myndarinnar, hestinn og goðsögnina um kúrekann, kjarnann í hinni amerísku goðsögn um karlmennskuna og hinn sjálfstæða einstakling sem stendur á eigin fótum. Jeff Koons er annar listamaður sem tileinkar sér þekkta hversdagslega hluti í list sinni en meðal verka hans má finna sígarettuauglýsingar, ryksugur og stækkaða eftirgerð fjöldaframleiddra skrautmuna. Hann hefur gert lágkúruna að list með því að nýta fagurfræðilegar, markaðsfræðilegar og efnahagslegar forsendur til að skapa grundvöll listaverksins. Ásetningur sem nær hápunkti í skúlptúrnum Michael Jackson og Bubbles frá 1988 en þar blandar listamaðurinn hinum ýkta, skrautlega kitsch-stíl, sem er yfirfullur af trúarlegum tilvísunum, saman við hina vinsælu goðsögn um stórstjörnuna Michael Jackson.

Á þessari sýningu er dregin fram myndlist sem á mjög fjölbreyttan hátt má skilja sem "transfiguration of the commonplace" eða ummyndun hinna hversdagslegu hluta, sem á rætur sínar að rekja til þeirrar ætlunar popplistarinnar að færa listina og fagurfræðina niður að núllpunkti. Þessi núllstillta fagurfræði er nú skilgreind sem fagurfræði, ekki tilbúin og upphafin en yfirtekin af ráðandi og vinsælum draumsýnum, sem við þekkjum og hittum fyrir daglega í fjölmiðlum. Sýningargesturinn hittir fyrir fagurfræði hversdagslífsins, sem er ekki lengur hin hreina og upphafna formfagurfræði, heldur fagurfræði sem tengist innihaldinu sterkum böndum og vísar til tíma, minnis (einstaklingsins og samfélagsins), markaðshyggjunnar og neyslunnar og ekki síst félagslegra athugasemda. Á meðvitaðan hátt hafa hlutirnir verið hlaðnir hugmyndum og skoðunum.